🦋အခန်း ၄ မှ အခန်း ၆ 🦋

  

                                  

အခန်း၄
         🦋 ချစ်လိပ်ပြာလေး တဝဲလည်လည် 🦋

၂၀၁၈ခုနှစ်

အဲယားကွန်းခန်းလေးထဲမှာနေရတာ အေးစိမ့်နေပေမဲ့ လိပ်ပြာရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ တော်တော်ပူနေသည်။
အင်တာဗျူးတဲ့လူကြီးတွေက လိပ်ပြာရဲ့CVဖောင်ကို တစ်ရွက်လှန်ရင် ရင်ဘတ်ထဲကနှလုံးက တစ်ခါထထခုန်နေသလိုပါပဲ။

"လိပ်ပြာဖြူနော်.."

"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်.."

"အင်း..မလိပ်ပြာဖြူရဲ့ အချက်အလတ်တွေက
အန်ကယ်လ်တို့လိုအပ်နေတာနဲ့ကွက်တိပါပဲ..ဒါပေမဲ့ ဘာလို့အန်ကယ်တို့လုပ်ငန်းမှာ လာလျှောက်ရတာလဲ..အန်ကယ်တို့လုပ်ငန်းက အခုမှစထောင်တာကြောင့်..ခဏလေးနဲ့အလုပ်ထွက်ခွင့်မရှိဘူးနော်..အနည်းဆုံး..၆လစာချုပ်နဲ့လုပ်ရမယ်..
၆လအတွင်းမှာ..အလုပ်ထွက်ခွင့်မရှိဘူး..လစာကလည်း..သေချာပေါက်ကျေနပ်စေရမယ်.."

အန်ကယ်လ်ကြီးက အတည်ပေါက်နှင့် တစ်ချက်ချင်းဆီပြောသွားတာကြောင့် လိပ်ပြာလည်း
ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လုပ်နိုင်၊ကိုင်နိုင်ကြောင်းပြရလေသည်။

"စိတ်ချပါ..ဆရာ..ကျွန်မကလုပ်ငန်းတစ်ခုကိုခဏလေးနဲ့ထွက်တတ်တဲ့လူမဟုတ်ပါဘူး..အရင်အလားတူအလုပ်မှာ၃နှစ်လောက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်..အဲ့သူဌေးက..အခြားရင်းနှီးမှုအတွက်..ပိတ်လိုက်တာကြောင့်ပါ..ကျွန်မတကယ်လုပ်နိုင်ကြောင်းကို အလုပ်နဲ့သက်သေပြနိုင်ပါတယ်ဆရာ.."

"ကောင်းပြီ..ဒါဆိုအန်ကယ်လ်တို့ဆက်သွယ်တာကိုစောင့်ပေးပါ.."

"ဟုတ်ကဲ့ရှင့်..."

အခန်းထဲကထွက်လိုက်မှပဲ ရင်ထဲကအလုံးကြီးကျသွားတော့တယ်။

ကြည့်ရတာအဆင်ပြေတော့မဲ့ပုံပဲ။
သူငယ်ချင်းတွေကို ညနေကျရင်ဟော့ပေါ့လုပ်ကျွေးရန် ကြိုတင်သတင်းကောင်းပါးဖို့ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး နှိပ်လိုက်သည်။

"အမယ်လေး.."

"အု...မင်း.."

"လုပ်..လုပ်ပါအုံး.."

ဖုန်းဆက်နေရင်းနှင့် ဒေါက်ဖိနပ်က ချော်ပြီး လူကရှေ့ကိုဟပ်ထိုးလဲလေရာ ရှေ့မှလာနေတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ ၀မ်းဗိုက်တည့်တည့်ကို ခေါင်းနဲ့လိုက်ခွေ့သလိုဖြစ်သွားသည်။

ထိုလူကလိပ်ပြာရဲ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုတွန်းထားပြီး အရှိန်ထိန်းလိုက်မှ ရပ်လို့ရသွားလေသည်။

"တောင်း..တောင်းပန်ပါတယ်...ဟင်.."

"လမ်းကိုကြည့်လျှောက်.."

ဘယ်ဘ၀ကရေစက်တွေကြောင့် အခုတလော သူနဲ့မှလာလာဆုံနေရတာလဲ။

အခြားလူတစ်ယောက်ဆိုရင်
"လမ်းကိုဘယ်လိုလျှောက်နေလို့ လူတစ်ယောက်လုံးကိုမမြင်ရတာလဲ ဘာလဲ"ဆိုပြီး ရန်တွေ့နိုင်ပါတယ်။

သူကတော့"လမ်းကိုကြည့်လျှောက်"တဲ့စိတ်ပူလို့ပြောသွားတာမဟုတ်ပဲ လေသံမာကြီးနဲ့အမိန့်ပေးသွားသလိုပါပဲ။
စိတ်ချပါ နောက်တစ်ခါဒေါက်ဖိနပ်လုံး၀မစီးတော့ဘူး။

အခုမှပဲသေချာကြည့်မိသည်။သူ၀င်သွားတာကအင်တာဗျူးအခန်းထဲကိုပဲ။

ဒါဆို သူလည်းအလုပ်လာလျှောက်တာလား။
ဒါမှမဟုတ် ကြည်ပြာ့အစ်ကိုရဲ့သူငယ်ချင်းဆိုတာသူလား။

"အရှင်ဘုရား..မဟုတ်ပါစေနဲ့..ဟုတ်လို့မရလို့ပါဘုရား..သူ့မျက်နှာကြီးကိုသာနေ့တိုင်းမြင်ရရင်..မသေခင်ထဲက..အမေကြမ်းလိုနတ်မျိုးဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်..ဘုရား.."

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

လွန်ခဲ့သော၉နှစ်က🦋

"လိပ်ပြာ..ဆရာမကိုပေးရင်အောက်စာရွက်ကနေ‌လှန်ပေးနော်.."

"အေးပါ..သူဇာရယ်..တစ်ခါပြောရင်ငါမှတ်မိပါတယ်.."

"အေးပါ..ပြီးမှတစ်လွဲမလုပ်နဲ့..အင့်!!!!ဟာ!!"

လိပ်ပြာနဲ့ သူဇာဖြိုးအတူတူ ဆရာမများနားနေဆောင်ကို စာမေးပွဲအဖြေလွှာတွေကို အတန်းပိုင်ဆရာမဆီသို့ သွားတင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းနားမှာ အတန်းကြီးအစ်မသုံးယောက်က လမ်းအကျယ်ကြီးကို တမင်လာ၀င်တိုက်တာကြောင့် ပုခုံးတွေတောင်နာကုန်ပြီ။

"အား..ဘာလို့၀င်တိုက်တာလဲ..လမ်းအကျယ်ကြီးကိုမမြင်ဘူးလား.."

"မြင်သားပဲ..အရှက်မရှိတဲ့ဟာတွေကို တမင်အမြင်ကပ်လို့ကိုတိုက်တာ .."

"ဘာ..အစ်မကြီးတို့အမြင်ကပ်ရအောင်..
ကျွန်မတို့က‌ မျောက်က ကပြနေလို့လား..ဟမ်.."

"အဟင်း..ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့..မျောက်မျိုးမျောက်နွယ်မှန်းသိသေးတာပဲ.."

"ဟုတ်ပါ့..ထက်ရယ်..ဒီလိုပုံဆိုးပန်းဆိုးမက..
ဘုန်းမြတ်သူရကိုများ..သွားဖက်သတဲ့..ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ..."

အခုမှပဲသဘောပေါက်တော့တယ် သူ‌တို့ကလိပ်ပြာကိုစောင်းပြောနေတာပဲ သူဇာနဲ့လိပ်ပြာတစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာရှုံ့လိုက်ကြသည်။

"လက်စသတ်တော့..အစ်မတို့သုံးယောက်က လင်တရူးနေကြတာပဲ.."

"ဟဲ့ကောင်မလေး..နင်ဘာစကားပြောတာလဲ.."

မထက်ဆိုတဲ့တစ်ယောက်က လိပ်ပြာရဲ့ပုခုံးကိုဆောင့်တွန်းလိုက်ရာ သူဇာကထိုမိန်းမကို ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"နင်!!ငါ့ကိုတွန်းရဲတယ်..ဟုတ်လား.."

"မမြင်ဘူးလား..အဲ့မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးကကန်းနေလို့လား..‌အေးလေ..အစ်မတို့မျက်စိတွေက လင်ဆာနေကြတာဆိုတော့..ကိုယ့်လင်ပဲကိုယ်မြင်ကြမှာပေါ့..
အဲ့လောက်တောင်နံ့ကြောဆွဲနေကြရင်လည်း အဲဒီ့ဘုန်းမြတ်သူရကို သုံးပိုင်းပိုင်းပြီး
တစ်ယောက် တစ်ပိုင်းယူလိုက်ကြလေ..
ကျွန်မရဲ့လိပ်ပြာကစိတ်ကိုမ၀င်စားတာသိရဲ့လား.."

"ကောင်မ!!!"

"ဖြန်း!!!"

"ဟာ...လိပ်ပြာ.."

ထိုမိန်းမကသူဇာ့ကိုပါးလွှဲရိုက်လိုက်တာပေမဲ့ လိပ်ပြာကသူဇာ့ရှေ့မှကာလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှင်..ကျွန်မသူငယ်ချင်းကိုရိုက်တယ်ပေါ့လေ.."

"ရိုက်တယ်ဟယ်..ဘာဖြစ်ချင်တယ်.."

"လင်တရူးမကြီး..အင့်ဟယ်..အင့်ဟယ်.."

"အား!!!ငါ့..ငါ့ဆံပင်ကိုလွှတ်နော်..ဟဲ့မိုးနဲ့ အိရေ..လုပ်ကြပါအုံး.."

မိုးနဲ့အိဆိုတဲ့နှစ်ယောက်က သူဇာ့ကိုဝိုင်းဖဲ့ကြတော့မှာကြောင့် လိပ်ပြာလည်းထိုရန်ပွဲထဲကို အလိုလိုရောက်သွားရတော့သည်။

ဆရာမများနားနေဆောင်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကစာသင်ဆောင်တွေနဲ့ နဲနဲဝေးတာကြောင့် ကျောင်းသားများအစား ဆရာမများတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ဝိုင်းဆွဲကြလေသည်။

သို့ပေမဲ့ ငယ်ဂုဏ်ကြောင့် အဆိပ်တက်နေတဲ့ ခွေးလေးငါးကောင်ကတော့ ကိုက်လို့ကောင်းနေဆဲ မာန်ဖီလို့ကောင်းဆဲပါပဲ။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

"ဆရာမ..ဒီအခန်းမှာ ဘုန်းမြတ်သူရ ရှိလား..."

"အေး..ရှိတယ်လေ..ဘာဖြစ်လို့လဲ.."

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက..အရေးတကြီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ..ရှင်းခိုင်းစရာရှိလို့တဲ့..."

"ဘုန်းမြတ်သူရ ရေ..လိုက်သွားလိုက်ပါကွယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့.."

သူရကိုယ့်ဘာသာ ကြောင်နေမိသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့က ဆုယူတဲ့အချိန်တွေ၊ပြိုင်ပွဲတွေ၀င်ပြိုင်မှသာ တွေ့ဖူးတာပါ။
ဘာအရေးကိစ္စရှိလို့ပါလိမ့်။

သူရ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ရုံးခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်တာနှင့် မိန်းကလေးငိုသံတွေ တိုင်တန်းသံတွေကြားနေရလေသည်။

ရန်ဖြစ်ထားပုံရတဲ့ မျက်နှာတွေက ကုပ်ရာ၊ဖဲ့ရာတွေ ဗလပွနှင့်ဖြစ်နေကြသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကိုတွေ့တာနှင့်မတ်တက်ထရပ်လိုက်လေသည်။

"သူရရေ..ရှင်းပါအုံး.."

"ဗျာ..ကျွန်တော်က..ဘာကိုရှင်းရမှာလဲ.."

"ဒါက..ဒီလိုကွာ..ငါလည်းဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး..ဟဲ့ကလေးမတွေ..ညည်းတို့ပြဿနာကို ညည်းတို့ဖာသာပြောလိုက်.."

"ဘာမှပြောစရာမလိုဘူးဆရာကြီး..အဲ့အစ်မသုံးယောက်ကအလကားသက်သက် လင်တရူးနေကြတာ..အဲ့အစ်ကိုကြီးသာ..သူတို့သုံးယောက်ထဲကတစ်ယောက်ကိုရွေးလိုက်ရင် ကိစ္စကပြတ်ပြီ.."

"တယ်..ဒီကလေးမ..ငါရိုက်လိုက်ရ.."

သူဇာကတစ်စခန်းထလာ၍ ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း ရိုက်ဟန်ပြင်လိုက်သလို လိပ်ပြာလည်းလက်ကုပ်လိုက်ရာ သူဇာမှာလိပ်ကလေးလို ခေါင်းပု‌သွားတော့သည်။

ဘုန်းမြတ်သူရဆိုတဲ့လူက ဘာမှန်းမသိတဲ့အကြည့်တစ်ခုနှင့် လိပ်ပြာကိုလာကြည့်ရာ သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်လေ ဒီပြဿနာကသူ့ကြောင့်ဖြစ်ရတာမဟုတ်လား။
ခုဏက ဒေါသ‌‌တွေမပြယ်သေးပါဘူး။

ဟိုဘီလူးမကြီး သုံးကောင်ကလည်း အခုတော့သူတို့မဟုတ်တော့တဲ့အတိုင်းပဲ အီးပေါက်သံတောင်မကြားရတော့ဘူး။

သူရလည်း သူ့ကိုအကြောင်းမဲ့မျက်စောင်း
ထိုးသွားတဲ့ကလေးမကြောင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်မိသည်။

၉တန်းဆောင်မှ မြန်မာဆရာမက သူမကြားသမျှအစ၊အဆုံးရှင်းပြပြီးလျှင် သူရ ဇာတ်ရည်လည်သွားတော့သည်။

သူ့ရဲ့နဂိုမူရင်းပုံစံအတိုင်း စိတ်မပါပဲပြောရတဲ့လေသံမျိုးနှင့်ပဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးလုပ်သင့်တာ လုပ်ပါ..ကျွန်တော်သွားလိုက်ပါအုံးမယ်.."

"ဟင်.."

ပြောချင်တာပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့သူရကြောင့် ဆရာကြီး ဒေါသအတော်ထွက်သွားပုံရသည်။
မျက်နှာကြီးကို နီရဲတွတ်နေလေသည်။

ထို့နောက် ဒေါသတကြီး လိပ်ပြာတို့ဘက်သို့လှည့်လာရာ မုန်တိုင်းတိုက်တော့မည်ဆို‌တာ သိလိုက်ပြီမို့ ငါးယောက်လုံးသံပြိုင်ထအော်လိုက်ကြသည်။

"ဟဲ..ဟဲ..ဆရာကြီးလုပ်သင့်တာ လုပ်ပါ..သမီးတို့လည်းသွားလိုက်အုံးမယ်..."

"ဘုန်း!!!!"

ဆရာကြီးက ခုံကိုလက်နဲ့ထုချလိုက်ပြီး ကြိမ်လုံးကို ကိုင်လိုက်လေသည်။

လိပ်ပြာတို့ကလည်း ချက်ဆိုနားခွက်ကမီးတောက်ပြီးသားပါ ကြိမ်လုံးကိုင်ရင်သေချာတယ်
ကိုးဆယ်ရာခိုင်းနှုန်းက ဆော်ပလော်အတီးခံရတော့မယ်ဆိုတာ။

"အေး..သူရပြောသလို..ငါလုပ်သင့်တာလုပ်ရရင်တော့..ရန်စတဲ့လူကမိဘခေါ်ရမယ်..."

"ဟေး..ပျော်လိုက်တာ.."

လိပ်ပြာနှင့် သူဇာကထခုန်မတက်အပျော်ကြီး ပျော်ပြီး လက်ခုတ်ထတီးပြလိုက်သည်။

"အခုလောလောဆယ်တော့..ရန်ဖြစ်တဲ့ညည်းတို့..ငါးယောက်လုံးကြိမ်လုံးစာမိမယ်..လာခဲ့.."

"ဟာ..ဆရာကြီး.."
"မလုပ်ပါနဲ့.."

"ဖြောင်း..."

"အာ့..အမေရေ..အီဟီး.."
"ဆရာကြီးရေ နာတယ်လို့.."

ဘယ်လောက်ပင်တား‌ပါစေ ဆရာကြီးရဲ့ကြိမ်လုံးကတော့ ဒေ၀ဒတ်ကိုအဖေခေါ်ရလောက်အောင်အထိ ရက်စက်ပါသည်။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

ငယ်ငယ်ကအတန်းထဲမှာ အရိုက်ခံရဖူးတဲ့လူရှိလား

ကိုယ်တော့ခံခဲ့ရဖူးတယ်

=========================================================================

🦋  ချစ်လိပ်ပြာလေး တဝဲလည်လည်🦋
                             အခန်း၅

၂၀၁၈ခုနှစ်

အချိန်တွေဟာ မျက်စိတမှိတ်စာအတွင်း လျှင်မြန်စွာကုန်လွယ်နိုင်သလို အရင်ကမြေလမ်းကလေးဟာလည်း အခုဆိုကွန်ကရစ်လမ်းကြီးအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

အရင်က ကျောက်သားစိုင်ကြီးတွေထိုးထောင်နေလို့ စက်ဘီးစီးရတာဓာတ်လိုက်နေသလိုပဲဆိုတဲ့ဓာတ်လိုက်တဲ့လမ်းကြီးဟာ ပြေပြစ်လို့ပေါ့။

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှလိပ်ပြာတို့ရဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ခံအိမ်ကလေးကို လှမ်းမြင်ရတယ်ဆိုရင် ရင်ထဲမှာနွေးထွေးသွားလေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ‌ မောင်လေးကအိမ်ရှေ့မှာထွက်ထိုင်နေလေသည်။

"ဟဲ့..အောင်ကျော်မင်း..အိမ်ရှေ့မှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ..."

🤯"ကာလနာကြီး..ဒီမှာလေမီးခြစ်က..ရှင့်မျက်လုံးကန်းနေလား..စားဖို့..သောက်ဖို့ဆိုရင်တော့..မြင်တယ်..မသာကြီး..ဒီဟာကြီးကျတော့သေမသေနိုင်ဘူး...ဒီကကျွန်မကြီးက၀တ်ခံနေရတာ..၀တ်..၀တ်..

မောင်လေးအောင်ကျော်မင်းက မမကြားလားဆိုသည့်ပုံစံနှင့် ပုခုံးတွန့်ပြလေသည်။
ထုံးစံအတိုင်း အရင်ဘ၀ကရန်သူတွေကနေ ဒီဘ၀မှာလင်မယားလာဖြစ်တဲ့အဖေနဲ့အမေပေါ့။

"ဒီလင်မယားက..တစ်နေ့တစ်နေ့..ဒါနဲ့တင်မုန့်လုံးစက္ကူပတ်နေတာပါဗျာ ဘာစီးပွားရေးအကြောင်းမှလည်းမပါဘူး..မီးခြစ်ပျောက်လို့ရန်ဖြစ်ရတာနဲ့..
ဆေးလိပ်သောက်လို့..အင်္ကျီရှာမရလို့..တကယ်ဗျာ..
တစ်ခါတစ်လေ..ထွက်ထွက်ပြေးချင်တယ်.."

"အင်း..ငါ့မောင်လေးလောက်တောင်မသိကြဘူး..သူတို့ကိုထားလိုက်စမ်းပါ..မမရေခဲမုန့်လိုက်၀ယ်ကြွေးမယ်..စိတ်ညစ်ရင်အချိုစားရတယ်တဲ့.."

"ဟာ..ဒါမျိုးကတော့ လိုက်ပြီးသားပဲဗျာ.."

တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်ကျောင်းသားကြီးဖြစ်နေပေမဲ့ ‌မုန့်နဲ့ဆွဲဆောင်တိုင်းပါတတ်တဲ့ မောင်လေးကိုပုခုံးဖက်ရင်း လမ်းထိပ်ကရေခဲမုန့်ဆိုင်လေးမှာ မုန့်ထိုင်စားနေလိုက်သည်။

"ဟာ..ဖိုးချွန်..ဘယ်သွားမလို့လဲ.."

"မမလိပ်ပြာလဲ ရောက်နေတာလား.."

"အေး..ရေခဲမုန့်စားအုံးမလား..မမ၀ယ်ကြွေးမယ်.."

နှစ်ခါပြောစရာတောင်မလိုပဲ ဖိုးချွန်ကဆိုင်ထဲသို့၀င်လာလေသည်။

"ဟာ..မမရယ်..ကိုဖိုးချွန်ကိုမှဘာလို့ခေါ်တာလဲ..
ကျွန်တော်ဖင်မကျိန်းချင်ဘူးနော်.."

"အံမယ်..နင်ကဘာလို့ဖင်ကျိန်းရမှာလဲ.."

"မမဘာသိလို့လဲ..ကိုဖိုးချွန်ကမမကိုကြိတ်ကြိုက်နေတာဗျ..မမများမလာရင် သူ့မှာမျှော်ရတာအမော.."

"ဟာကွာ..အောင်အောင်..မင်း..မမစိတ်မဆိုးနဲ့နော်..အောင်အောင်ကလျှောက်နောက်နေတာ.."

"အံမယ်..ရှက်မနေပါနဲ့..နင့်မှာငါမမြင်ဖူးတာဘာရှိလို့လဲ.."

"အား..ဒီမနိုင်စိန်တွေကတော့.."

"ဟဲ့..ရေခဲမုန့်စားသွားအုံးလေ.."

တကယ်တော့ဖိုးချွန်နည်းတူ လိပ်ပြာလဲရှက်နေသလိုလိုကြီးပဲ။
ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ်အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျခဲ့တဲ့ဖိုးချွန်က အခုတက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသား လူချောကြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

အနေနီးခဲ့တော့ လိပ်ပြာကိုသံယောဇဉ်ပိုတွယ်သွားပုံရပါတယ်။

"အော်..လောကကြီးက ရတာမလို..လိုတာမရပါလားနော်..."

"တီ..တီ..တီ..တီ.."

ရုတ်တရက်ဖုန်းမြည်လာ၍ ကြည့်လိုက်ရာ လိပ်ပြာမရင်းနှီးတဲ့ဖုန်းဖြစ်နေသည်။

"ဟယ်လို.."

"ရှင်..တ..တကယ်ပါနော်.."

"ဟုတ်ကဲ့ အခုလိုဆက်သွယ်ပေးတဲ့အတွက် လိပ်ပြာကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."

ဖုန်းချသွားချိန်မှာ ၀မ်းသာလုံးဆို့နေတဲ့မျက်၀န်းတွေနဲ့အစ်မကို အောင်အောင်အံ့ဩနေမိသည်။

"အား!!!..ငါအလုပ်ရပြီ..မမအလုပ်ရပြီကွ..ရေး..
မောင်လေး..ဘာစားချင်လဲပြော..အကုန်၀ယ်ကျွေးမယ်..

"တော်ပါပြီဗျ..အဟွတ်..သားအသက်ရှူကျပ်တယ်.."

မမဟာလေ အသက်၂၂နှစ်ပေမဲ့ မျက်နှာတင်၁၅နှစ်သမီးရုပ်မျိုးမဟုတ်ဘူး လူပါကလေးစိတ်မပျောက်သေးသလိုပဲ။
အောင့်ကို လာဖက်ပြီးခုန်ပေါက်နေလေရဲ့။
လမ်းဘေးကြီးမှာ သူမို့မရှက်တယ်။

လိပ်ပြာအပျော်ကြီးပျော်နေစဉ်မှာပဲ လမ်းမကြီးဘေးမှာ စက်ဘီးလေးတစ်စီးနှင့် ဇင်ဇင်ဆိုတဲ့ကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လိပ်ပြာသာမကယ်ခဲ့ရင် ဒီကောင်မလေးအခုထိအသက်ရှင်နေနိုင်ပါ့မလား။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

လွန်ခဲ့သော၉နှစ်က🦋

"ဘုရား..ဘုရား!!!!သမီးရေ..မခုန်ချပါနဲ့.."

"ဇင်ဇင်..အောက်ကို..ဆင်းခဲ့ပါဟယ်.."

"ဘာမှလာမပြောကြနဲ့..အား!!!မကြားချင်ဘူး..တစ်ယောက်မှတက်မလာကြနဲ့နော်.."

"ဟင်...ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ..."

လိပ်ပြာလဲခြောက်တန်းဆောင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာအင်္ဂလိပ်ဆရာမရဲ့ စာအုပ်ကျန်ခဲ့လို့ လာယူ‌စဉ်မှာပဲ ဆူညံသံတွေကြား၍ ၀ရံတာမှအောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဆောင်အောက်မှာ ကျောင်းသားတွေရော ဆရာမတွေရော ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး အော်ဟစ်ဆူညံနေကြလေသည်။

ခြောက်တန်းဆောင်က နှစ်ထပ်ကျောင်း
ဆောင်ဖြစ်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်၏ဘောင်ပေါ်တွင် ‌ကျောင်းစိမ်းနှင့် ကောင်မလေးကခုန်ချမည်ဟုဆိုကာ ရပ်နေ‌လေသည်။

"ဟဲ့..ဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး..ထွက်ကြည့်ကြမယ်.."

"ဟယ်..ဟို..Aအခန်းကဇင်ဇင်မလား.."

"ဟုတ်တယ်ဟဲ့..စာ‌လည်းတော်ရဲ့သားနဲ့ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး.."

"အေးဟယ်..ဘာတွေစတန့်‌ထွင်နေတာလဲမသိဘူး.."

"တကယ်ခုန်ချမှာနဲ့တူတယ်..."

လိပ်ပြာဆိုတာ တရုတ်သိုင်းကား‌တွေ၊သူရဲ
ကောင်းကားတွေအကြည့်များပြီး ဒီလိုတွေမြင်နေရရင် စိတ်ကမနေတတ်တော့ပေ။

ကျောင်းသားတွေအကြားမှတိုးကြိတ်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်သို့တက်လာလိုက်သည်။

ခေါင်မိုးထပ်ကိုရောက်တော့ ဘောင်ပေါ်မှာရပ်နေတဲ့ကောင်မလေးအနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်ရာ ထိုကောင်မလေးကလိပ်ပြာကိုမြင်သွားလေသည်။

"နင်..နင်ဘယ်သူလဲ..ငါ့အနားကိုမလာနဲ့နော်..
ငါတကယ်ခုန်ချလိုက်မှာ..."

"ခုန်ချလိုက်လေ.."

"ဘာ..."

"တကယ်လို့ဒီပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်လဲ တစ်ခါ
တည်းသေမယ်လို့ထင်နေတာလား..ဒါကနှစ်ထပ်တိုက်ကလေးပဲရှိတယ်..ဒီပေါ်ကခုန်ချရင်..
ခြေထောက်တွေ၊လက်တွေ ကျိုးပဲ့ပြီး၊ခေါင်းတွေကွဲမယ်...အိုး..သွေးတွေဆိုတာအများကြီးထွက်လာမှာ...ပြီးရင်‌‌လေ ဆန့်ငင် ဆန့်ငင်နဲ့ဆေးရုံကိုခေါ်သွားခံရမှာ
..နောက်ကျရင် အဲ့ဒဏ်ရာတွေက ပုပ်ပွပြီး လောက်တွေတွယ်လာမယ်..ဖြတ်ရတဲ့အဆင့်ရောက်ရင်တော့ သွားပြီ.."

"ဟင်..ဘယ်..ဘယ်လိုသွားမှာလဲ..."

လိပ်ပြာရဲ့ မဟုတ်မမှန်တွေကို အဟုတ်ကြီးမှတ်ပြီးနားထောင်နေတဲ့..ကောင်မလေးဆီသို့ မသိမသာတစ်လှမ်းချင်းတိုးသွားလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုသွားမှာလဲဆိုတော့..စဉ်းစားကြည့်လေ..
လက်တွေ ဖြတ်ခံရတဲ့လူဟာ..
ကိုယ့်ဘာသာဘယ်လိုထမင်းစားမလဲ..
သူများကကျွေးမှစားရမှာပေါ့..
ခြေထောက်တွေမရှိတော့ရင်..ဘယ်ကိုမှသွားမရတော့ဘူး..
အပြင်ထွက်ရင်လည်းခြေတိုကြီးနဲ့ရှက်စရာကြီး..
အောက်ကိုပြတ်ကျလို့ မျက်နှာတွေစုတ်ပြတ်သတ်သွားရင် ဘယ်သူကရုပ်ဆိုးတဲ့ညီမကို ခေါ်ချင်၊ပြောချင်တော့မှာလည်း..
အဲ့လိုအကျိုးအပဲ့ကြီးအဖြစ် ဘ၀တုံးတာထက်စာရင်..ညီမရဲ့အခက်အခဲတွေကို ဆရာမတွေ၊မိဘတွေကိုပြောပြလိုက်ပါလား..."

"အစ်မဘာသိလို့လဲ..သမီးရဲ့မိထွေးက အဖေ့ကွယ်ရာရောက်ရင်..သမီးကိုအရမ်းနှိပ်စက်တာ..အဟင့်..ဟင့်.."

ထိုကလေးမက ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုယိုပြီးသူမရဲ့မိ‌ထွေးနှိပ်စက်ပုံတွေကို ရင်ဖွင့်နေချိန်မှာ သူမဘေးသို့အမြန်ရောက်အောင်သွားပြီး
လက်ကိုလှမ်း ဆွဲလိုက်သည်။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

ဆယ်တန်းSအခန်းမှကျောင်းသားတွေလည်းလူ‌တွေအုံကြွနေသော ခြောက်တန်းဆောင်ကို လှမ်းမြင်နေကြရာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အခန်းထဲမှပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

"သူရ..ငါတို့လည်းသွားကြည့်ကြမယ်.."

"စိတ်မ၀င်စားဘူး.."

"လာပါကွာ.."

သူရဆိုသည်မှာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းကထွန်းဝေတစ်ယောက်ပဲ သူ့ရဲ့ပြောမနာ၊ဆိုမနာသူငယ်ချင်းဖြစ်တာကြောင့် အခုလည်း လိမ်ဖယ်၊လိမ်ဖယ်နှင့်ပါသွားရသည်။

"ဟာ..သူရရေ..ခြောက်တန်း ကလေးမလေး..ခုန်ချတော့မယ်ထင်တယ်ကွ.."

"ဟင်.."

ခေါင်မိုးထပ်၏ ဘောင်ပေါ်တွင်ရပ်နေတဲ့ ထိုကလေးမကိုကြည့်မိလိုက်သည်နှင့် သူရခေါင်းတွေထိုးကိုက်လာသည်။

"အား!!!"

ထွန်းဝေကတော့ လူအုပ်ကြီးကိုတိုးရင်း နောက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူရကမရှိတော့ချေ။

သူရမှာ အမည်မသိကြောက်ရွံ့မှုတွေနှင့်အတူ လှေကားထစ်တွေကိုကျော်ပြီး တက်နေမိသည်။

"ဒုန်း!!!!"

"ဟင်..မလုပ်နဲ့!!!"

ခေါင်မိုးထပ်က‌တံခါးကိုဆောင့်ကန်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဘောင်ပေါ်မှာရပ်နေတဲ့ကောင်မလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းဆွဲတာလား၊တွန်းချလိုက်တာလား မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ချလိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့၅နှစ်က အရိပ်မည်းကြီးတွေကသူ့ဆီကိုပြန်ရောက်ရှိလာသည်။

အမှောင်ထဲကနေ သူရကိုလှမ်းကြည့်နေတဲ့ကြောက်စရာမျက်လုံးတွေ၊ပြီးတော့ အေးစက်နေတဲ့တွင်းနက်ကြီးထဲကို သူတွန်းချခံလိုက်ရတယ်။

"အား!!!!..."

"ဒီမှာ..ဒီမှာ..ကိုကြီးသူရ..လိပ်ပြာခေါ်နေတာကြားလား..."

"ဟင်..ဘာလုပ်တာလဲ!!!.."

သူရ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အမြင်တွေဝေဝါးနေသည်။
သူ၀ိုးတ၀ါးမြင်ရတာကအဖြူရောင် အရိပ်ကလေးတစ်ခုကိုပဲ။
ဒါသူ့အတွက် အလင်းတန်းပဲ သူ့မှာအခွင့်
အရေးတစ်ခါပဲရှိတယ်။
ထိုအလင်းတန်းလေးကို သူပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူဟာလွတ်မြောက်ဖို့ အလင်းရောင်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ပေါ့။

"ကျွန်တော့်ကိုကယ်ပါ..ကျွန်တော့်ကိုအပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ပေးပါ..ကျွန်တော်အရမ်းချမ်းတယ်..."

ဇင်ဇင်ဆိုသည့် ကလေးမကို လိပ်ပြာလှမ်းဆွဲနိုင်သွားတာကိုမြင်တော့ ဆရာမတွေအပေါ်ကို‌ပြေးတက်လာကြပြီး ထိုကလေးမကိုလာခေါ်သွားကြလေသည်။

လိပ်ပြာပြန်ထွက်မယ်ပြင်တော့ တံခါးနောက်ကချောင်မှာ ငြီးသံကြားရ၍ကြည့်လိုက်ရာ ကိုကြီးသူရဖြစ်နေသည်။

ကိုကြီးသူရက နား‌တွေကိုလက်နဲ့အုပ်ထားပြီး မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ဘာတွေငြီးနေမှန်းမသိလို့ အော်ခေါ်လိုက်ယုံရှိသေးတယ် လိပ်ပြာကိုရီဝေစွာမော့ကြည့်လာသည်။

သူ့လက်ကြီးနှင့်လိပ်ပြာရဲ့ခါးကို လှမ်းဆွဲပြီးဖက်လိုက်တာကြောင့် လိပ်ပြာကြောက်သွားမိသည်။

ဒါပေမဲ့သူအော်နေတာက "ကျွန်တော့ကို ကယ်ပါတဲ့.."ဘယ်သူ့ကိုမှ အာရုံထဲမထားတတ်တဲ့ဒီကိုကိုဟာ ဘာတွေကိုသိပ်ကြောက်နေတာပါလိမ့်။

"ကျွန်တော့ကိုကယ်ပါ.." "ကြောက်တယ်..."

"ကိုကြီး..ကိုကြီး..သတိထားအုံးလေ..ဒီမှာဘယ်သူမှမရှိဘူးလေ..လိပ်ပြာပဲရှိတယ်. .မကြောက်နဲ့လေ..အား!!"

ပြောမှခါးကိုပိုတိုးပြီး ဖက်လာတာကြောင့် ခါး‌ရိုးကျိုးမတက် နာလာရာ သူ့ရင်ဘတ်ကိုလက်နှစ်ဖက်နှင့် အားကုန်ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်သည်။

"အာ့..မင်း..မင်းဘယ်သူလဲ..ဘာလို့ငါ့ကိုလာတွန်းတာလဲ"

နံရံကိုကျောနဲ့ဆောင့်မိသွားမှ သတိ၀င်လာပုံရပြီး လိပ်ပြာကို မျက်ထှောက်နီကြီးနဲ့လာကြည့်လေသည်။

"ကိုကြီးက‌ရော လိပ်ပြာကိုဘာလို့လာဖက်တာလဲ
မကျေနပ်ရင်လည်း ပြောပါ ဒီမှာခါးရိုးတွေတောင်နာကုန်ပြီ..."

 မေးတာလည်း မဖြေပဲ မကြေမနပ်ပုံနှင့် လှေကားအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသူကို လိပ်ပြာအံ့ဩရင်းသာ ကျန်ခဲ့သည်။

ဘုန်းမြတ်သူရခမျာ အောက်ဆုံးထပ်ရောက်မှ ကျောရော၊ရင်ဘတ်ပါအောင့်တက်သွား၍ ဟန်မဆောင်နိုင်စွာရှံ့မဲ့နေလေတော့သည်။
သူ့ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာတာနဲ့ သူဘာတွေလုပ်လိုက်မိတာလဲမသိဘူး။
"အား..ကျွတ်..ကျွတ်..လူကောင်ပိစိလေးနဲ့တော်တော်အားသန်တာပဲ..."

#ဆောင့်ငွေ့ဝေ

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

ကြိုက်နှစ်သက်ရင် share လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်

တနင်္ဂနွေမှာ နားမယ်နော် နောက်ကြောင်းပြန်နေရခြင်းက လိပ်ပြာဟာ ဘုန်းမြတ်အပေါ် ဘယ်လောက်အထိစွဲလမ်းခဲ့သလဲ ဆိုတာသိစေဖို့ပါ
နောက်ကြောင်းကို မဖတ်ချင်ရင် ဒီဇာတ်ကအဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပါလိမ့်မယ်

======================================================================

ချစ်လိပ်ပြာလေး တဝဲလည်လည်
                         အခန်း၆

၂၀၁၈ခုနှစ်🦋

"တီ..တီ..တီ.."

"အွန်း.ထပြီဟေ့..ထပြီ..."

မနက်၆နာရီ နိုးစက်ရဲ့အချက်ပေးသံနှင့်အတူ လိပ်ပြာတို့ရဲ့တိုက်ခန်းလေးကအသံပလံအစုံနဲ့အသက်၀င်သွားတော့သည်။

လိပ်ပြာနည်းတူ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးက အလုပ်ကိုယ်စီသွားဖို့ပြင်ကြရလေသည်။

လိပ်ပြာတို့အထဲမှာကြည်ပြာမိုးကတော့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း‌ထောင်ဖို့လုပ်နေတဲ့ ဘောစိမပေါ့။

ငယ်ငယ်တုန်းက ကပ်ကပ်လန်အောင်ရန်ဖြစ်တတ်တဲ့ အော်ကျော့လန်မ သူဇာဖြိုးကလှိုင်မြို့နယ်မှာ အလယ်တန်းပြဆရာမဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။

သဲနုဇင်နှင့် အေးအေးအောင်ကတော့ ဂျပန်ဘာသာသင်ပြနေကြတဲ့ ဂျပန်ဆရာမတွေပေါ့လေ။

လိပ်ပြာကသာ ငယ်ငယ်ကပန်းချီဆရာမဖြစ်မလို၊စာရေးဆရာမဖြစ်မလိုနှင့် နောက်ဆုံးတော့စီးပွားရေးနဲ့ဘွဲ့ရပြီး ဟိုသင်တန်းလိုက်တက်၊ဒီသင်တန်းလိုက်တက်နဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို‌မနဲခြေကုပ်ထားရသည့်အဖြစ်ပါ။

မှန်ထဲမှာကိုယ့်ပုံကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကလေးမျက်နှာဖြစ်နေရတဲ့ကြားထဲ အသားတွေဖြူလာတော့ အရမ်းနုနေသလိုပဲ။

"ဟီး..ဟီး.."
"ပါးချိုင့်လေးတွေရေ မင်းကအလှဆုံးပဲ.."

ပုံမှန်အတိုင်းအဖြူရောင် ရင်စေ့အင်္ကျီလက်ရှည်‌နဲ့ ရေသူမစကပ်အနက်လေးကို ၀တ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ရှည်‌တွေကို အပေါ်တလွှာပဲစည်းလိုက်သည်။



"လိပ်ပြာရေ..ဒီနေ့အလုပ်စဆင်းမှာဆိုတော့
ဖိုက်တင်း.."

"အင်း..သဲနုလဲဖိုက်တင်း..."

အိမ်နဲ့ကားဂိတ်က ၅မိနှစ်လောက်သာလျှောက်ရပါသည်။
ကားပေါ်‌ရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်းအိပ်ငိုက်လာ၍ မှတ်တိုင်ကျော်မှာကြောက်တာနှင့် သီချင်းဖွင့်ပြီး နားကျပ်နဲ့နားထောင်နေလိုက်သည်။

🎵အကြင်နာတွေ သွေဖီခွဲခွာအဝေးသို့နေ
🎵စေတနာတွေ ဘယ်လိုဘယ်ပုံထားရှိပါစေ

🎵အမုန်းစကားတွေခြွေ ပဲ့ကြွေ
🎵ဘယ်သူမှမသိ တို့သိပေ
🎵ကိုကိုရေ တိတ်တခိုးအချစ်ကြောင့်ရင်မှာ     
    နင့်နေ

သီချင်းကနားထဲမှာ၀င်နေပေမဲ့ လူက လေထဲမှာလွင့်နေလေသည်။
အကြောင်းကတော့ အိပ်ငိုက်နေလို့ပါ။

ကားစီးရင်း အိပ်တတ်တဲ့အကျင့်ကိုပြင်မရလို့ ဖုန်းတစ်လုံး ခါးပိုက်နှိုက်လက်ထဲပါဖူးလဲ မမှတ်တဲ့လိပ်ပြာရယ်ပါ။

"ကျွီ..."

"အာ့..အား..နားလိုက်တာ.."

ကားဘရိတ်အုပ်ကောင်းမှုကြောင့် ရှေ့ထိုင်ခုံနှင့် ခေါင်းက အော်တိုမိတ်ဆက်သွားမှ နိုးသွားတော့သည်။

လမ်းအပြင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သွားပြီ။
နှစ်မှတ်တိုင်တောင် ကျော်သွားပါလား။

"ဦးလေး..ဦးလေး..ကားရပ်ပေးပါ..ကားကား.."

"ကျွီ.."

"အမယ်လေး..."

ကားပေါ်မှာသိုင်းကွက်နင်းရင်း ဟိုယိုင်ဒီထိုးနဲ့ပဲ ‌နောက်ဆုံးတော့ ဆင်းခွင့်ရသွားလေပြီ။

နောက်ကားပြောင်းစီးပြီး စားသောက်ဆိုင်ကိုရောက်တော့ ၈နာရီထိုးပြီး၁၅မိနစ်ဖြစ်နေလေပြီ။

ဒီနေ့ပဲအလုပ်ဆင်းတယ် ဒီနေ့စ‌နောက်ကျတယ်ဆိုတော့ကာ လိပ်ပြာရေ ကိုယ့်ကျွင်းကိုယ်တူးပြီးသာသေလိုက်ပါတော့။

လိပ်ပြာလုပ်မဲ့အလုပ်က စားသောက်ဆိုင်နှင့်ဟိုတယ်အသေးစားကို Barပုံစံမျိုးတွဲဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

DJတွေဘာတွေဖွင့်ထားပေမဲ့ ကလပ်ပုံစံမျိုး
ကခုန်လို့ရတာမဟုတ်ပဲ လုပ်ငန်းရှင်တွေ အကောင်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ အေးဆေးလာထိုင်သောက်သူများအတွက်သာဖြစ်ပါသည်။

Restaurantဖက်မှာတော့ ဥရောပအစားအစာတွေတင်မကပဲ မြန်မာရိုးရာအစားအစာတွေလည်း အစုံရအောင်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး လူငယ်တွေပေါ့ပေါ့ပါ့းပါး ဟော့ပေါ့‌တို့ ဘာတို့လာစားလို့ရအောင်လည်း ပြင်ဆင်ပေးထားပါသေးတယ်။

ကောင်တာသို့သွားလိုက်ပြီး မန်နေဂျာရုံးခန်းကိုမေးကာ တက်သွားလိုက်သည်။

"ဒေါက်..ဒေါက်..ဒေါက်.."
"၀င်ခဲ့.."

"ညီမက.."
"ကျွန်မကလိပ်ပြာဖြူပါ ရုံးပိုင်းမှာလျှောက်
ထားတာပါ.."

"လိပ်ပြာဖြူဆိုတော့..ရုံးပိုင်းမှာ မင်းအတွက်အလုပ်မရှိဘူး..."

"ရှင်..."

"လိပ်..လိပ်ပြာ..အလုပ်ပြုတ်သွားတာလားဟင်..လိပ်ပြာတောင်းပန်ပါတယ်..ဒီနေ့ကားပေါ်မှာ....နဲနဲလေး..အိပ်ပျော်သွားလို့‌ပါ..
နောက်တစ်နေ့ဒီလိုမဖြစ်စေရပါဘူးရှင်..
လိပ်ပြာကိုအခွင့်အရေးတစ်ခါလောက်ပဲထပ်ပေးပါနော်..."

"ဟာ..ရုံးပိုင်းမှာအလုပ်မရှိဘူးလို့ပဲပြောတာလေ..အလုပ်ပြုတ်သွားပြီလို့ပြောလို့လား.."

"ဟင်..ဒါဆို..လိပ်ပြာကဘာရာထူးနဲ့လုပ်ရမှာလဲ.."

"PA ..သူဌေးရဲ့ Personal Assistantပဲ..."

"ဟင်..ဒါ..ဒါဆို..ကိုယ်ရေးကိုယ်တာလက်ထောက်ပေါ့..PAကဘာလုပ်ရတာလဲ..."

"PAက..ကွန်ပျူတာMicrosoft office (word, excel, power point) email နှင့် internet အသုံးပြုနိုင်ရမယ်...English 4 skills ကျွမ်းရမယ်
လိုအပ်ရင် ခရီးသွားပေးရမယ်..ဘဏ်နဲ့ပတ်သတ်တဲ့ကိစ္စတွေလုပ်ပေးရမယ်..."

ဂျာကြီးပြောတဲ့အရည်အချင်းတွေက လိပ်ပြာ ဆီမှာရှိပေမဲ့ ခရီးသွားရမယ်ဆိုတာကြီးကသိပ်မကြိုက်ဘူး။

လိပ်ပြာ စိတ်ညစ်မှုအပေါင်း သရဖူဆောင်းနေရတာ ခေါင်းကွဲပြီးသာသေလိုက်ချင်တယ်။

စာချုပ်ကလည်း၆လသက်တမ်းချုပ်ပြီးနေပြီ။
အစကရုံးပိုင်းနဲ့ရတယ်ထင်နေတာ အခုတော့
PAတဲ့ အတွင်းရေးမှူးတောင်မလုပ်ဖူးတာ PAဆိုတော့ သေလိုက်ပါတော့လိပ်ပြာရယ် အလွဲလွဲအချော်ချော်တွေတော့ ဖြစ်တော့မှာပဲ။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

သူရ သန့်စင်ခန်းသို့ ခဏ၀င်လိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲသို့ပြန်လာရာ လိပ်ပြာဖြူဆိုတဲ့ကောင်မလေးက ရုံးခန်းအပြင်ကဆိုဖာမှာထိုင်ရင်းအိပ်ငိုက်နေလေသည်။

‌‌ဆရာ၀န်ရဲ့ညွှန်ကြားချက်ကြောင့်သာ သူမကိုPA ခန့်ရမှာ သိပ်တော့အလိုမကျပေ။

လောလောဆယ်သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေအတွက် သူမကသူ့အတွက်ကုထုံးဖြစ်နေမလားတော့ သူအတက်မပြောနိုင်ပေ။

ဆယ်တန်းတုန်းက တိုက်ခေါင်မိုးထက်မှာ သူမကြောင့် သူစိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ဖူးတယ်။

သူမနဲ့ဆုံမိတဲ့အချိန်တိုင်းဟာ သူ့ဘ၀မှာပထမဆုံးသောအရာတွေကို ဖြစ်လာစေခဲ့တယ်။

လမ်းသွားရင် ဘယ်သူ့ကိုမှဂရုမဆိုက်တတ်တဲ့သူဟာ မိုးရေထဲမှာ လူ‌တွေ ဝိုင်းအုံကြည့်ခံနေရတဲ့ သူမကိုပထမဆုံး ကူညီခဲ့ဖူးတယ်။

သူမရဲ့လုံချည်မှာ အနီကွက်ကြီးစွန်းထင်းနေလို့ အကုန်ဝိုင်းလှောင်နေချိန်မှာလဲ သူမနေနိုင်စွာကူညီမိပြန်တယ်။

ပြီးတော့ သူမက သူပထမဆုံးပွေ့ဖက်ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးဆိုလည်းမှန်နေတယ်။

၉နှစ်ကြာမှမထင်မှတ်ပဲ ပြန်တွေ့ရတဲ့ သူမကသူ့ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသလိုဆက်ဆံနေတာဘာကြောင့်လဲ။

သူနိုင်ငံခြားမှာနေခဲ့တဲ့အချိန်တွေမှာ သူ့စိတ်ဝေဒနာတွေဟာ ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။
သူမက တကယ်သူ့စိတ်ဝေဒနာကိုကုစားနိုင်မလား မသေချာပေမဲ့ သူ့အတွက် သူမဆီမှာထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။

"အဟမျး..အဟမျး..."

"ဟင်..အမိန့်ရှိပါ.."

သူ့ချောင်းဟန့်သံကြောင့် သူမလန့်နိုးသွားပုံရလေသည်။
ချက်ချင်းပဲ  စစ်သားအလေးပြုသလိုပုံစံမျိုးနှင့် ထရပ်ပြီး သူ့ကိုကြောင်တောင်တောင်နှင့် ပြူးကြည့်နေလေသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ..ရုံးခန်းထဲကိုလိုက်ခဲ့.."

"ရှင်..ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..."

မြတ်စွာဘုရားက လိပ်ပြာရဲ့ဆုတောင်းတွေကို
မကြားဘူးနဲ့တူပါတယ်။
သူကတကယ်ပဲ လိပ်ပြာရဲ့သူဌေးပေါ့။
သေပါပြီဆရာ။

ခုနကအိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေ၍သူ့ကိုသေချာမကြည့်မိလိုက်ပေ။
သေချာကြည့်တော့မှာ သူ့ဆံပင်အရောင်ကအနက်ရောင် ပြန်ဖြစ်နေလေပြီ။
ရွှေဝါရောင်လေးနဲ့တုန်းက မိန်းမချောချောတဲ့ ကိုရီးယားအဆိုတော်လိုပုံစံလေးဖြစ်ပြီး။

အခုပုံစံက တကယ့်အရှိန်အဝါတောက်ပြောင်နေတဲ့ ဘောစိကြီးပုံစံ ပြောင်းသွားတာကြောင့် ဒီလူဟာ ဆံပင်အရောင်နဲ့လိုက်ပြီး ပုံစံပြောင်းလဲလွယ်တဲ့လူလို့ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"လိပ်ပြာဖြူ..မန်နေဂျာကိုသန့်က..မင်းကိုPAတစ်ယောက်ရဲ့..တာ၀န်တွေကို ရှင်းပြလိုက်လား.."

"ဟုတ်..ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်.."

"အိုကေ..ဒါဆိုရင်..အခုအိမ်ကိုပြန်ပြီး..
ခရီးသွားဖို့ပြင်ဆင်လိုက်ပါ..ဒီညနေဖလိုက်နဲ့ မန္တလေးကိုသွားမယ်..."

"ရှင်..ဘယ်..ဘယ်လို.."

လိပ်ပြာက အံ့ဩတကြီးမေး‌လိုက်တော့ ငါနှစ်ခါပြန်မပြောဘူးဆိုတဲ့ပုံစံနှင့် လိပ်ပြာကိုစိတ်ရှုပ်ဟန်ပြလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..အဟင်း...သူဌေးရဲ့အမိန့်တော်အတိုင်းပါ.."

အပြုံးမျက်နှာနှင့် တမင်ရွဲ့ပြီးပြောခဲ့ကာ ရုံးခန်းအပြင်သို့ထွက်လာလိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အပြင်ကိုရောက်သည်နှင့် လိပ်ပြာရဲ့စိတ်တွေဟာ ထိန်းလို့မရဖြစ်နေသည်။

"အား!!!လူယုတ်မာကြီး..ဘယ်၀န်ထမ်းက အလုပ်စ၀င်တဲ့နေ့ပဲ..ခရီးထွက်ရလို့လဲ..
စိတ်တိုလိုက်တာနော်..နေဦးခရီးက
ဘယ်နှစ်ယောက်သွားရမှာလည်း မမေးလိုက်ရဘူး..သူနဲ့ငါနှစ်ယောက်ထဲတော့
မဖြစ်ပါစေနဲ့..ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကိုပြောရင်တော့ ..ထမီအလံထူပြီး အကုန်ချီတက်လာမှာမြင်ယောင်တယ်..."

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်မန္တလေးကိုတော့ ရောက်ဖူးသွားတာပေါ့။
ဒေသန္တရဗဟုသုတဆိုတာ ရကောင်းပါတယ်။

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

လေယာဉ်ဟာ ရန်ကုန်လေဆိပ်မှစတင်ပျံသန်း‌
နေစဉ်မှာ လိပ်ပြာ ထိုင်ခုံကို ကျစ်နေအောင်ဆုတ်ထားပြီး မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားမိသည်။

နဖူးစပ်မှာတောင် ချွေးစေးတွေထွက်လာသလိုပဲ။

‌ကိုယ့်အာရုံနဲ့ကိုယ် စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့သူရ ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ လိပ်ပြာဖြူက အံကိုကြိတ်ပြီး ချွေးတွေပြန်နေသည်။

"ဟိတ်..ဟိတ်..မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ.."

သူမရဲ့ ပုခုံးကို လက်ညှိုးထိပ်လေးနဲ့တို့ပြီး
မေးလိုက်တော့ သူမကငိုတော့မလိုမျက်နှာနှင့်ရှုံ့မဲ့ပြီး ပြန်ကြည့်လာသည်။

"လိပ်ပြာ..ကြောက်..ကြောက်လို့ပါ..အခုမှပထမဆုံးလေယာဉ်စီးဖူးလို့..အခု‌လေယာဉ်ကြီးကတုန်နေတာ..တော်ကြာပေါက်ကွဲသွားရင်..ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..လိပ်ပြာမသေချင်သေးဘူး..."

တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် သူတစ်ပါးကြောက်နေတာကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်နေတာ သူ့အတွက်ဒါပထမဆုံးပဲ။

အေးလေ သူ့အနေနဲ့ဆိုရင်လေယာဉ်စီးရတာက စက်ဘီးစီးရသလိုတောင် ကျင့်သားရနေပေပြီ။
သူမကပထမဆုံးမို့ ဒီလောက်တော့ကြောက်မှာပေါ့။

"မကြောက်နဲ့..လေကြောင်းလိုင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ..
အက်စီးဒန့်ဖြစ်မှုအနည်းဆုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတစ်ခုပဲ...အခုလေယာဉ်တုန်သွားတာက စပြီးပျံတက်နေတာကြောင့်ပဲ
..ဒီလိုပဲလေဆိပ်မှာ လေယာဉ်ဆိုက်ရင်လည်း တစ်ခါတုန်အုံးမှာ..အဲ့တာကလည်းဘာမှ
အန္တရာယ်မရှိပါဘူး..လေယာဉ်ငြိမ်ပြီးပျံနေတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါလေယာဉ်က..တိမ်တိုက်တွေထဲမှာအန္တရယ်ကင်းစွာ ပျံသန်းနေလို့ပဲ..ဘာမှစိတ်မပူနဲ့..လေ၀င်လေထွက်မှန်မှန်ရှူ..စိတ်ကိုပေါ့ပေါ့းပါးပါးထား ကိုယ်မင်းဘေးမှာရှိနေမယ်..."

"ဟူး..လိပ်ပြာ..အဆင်ပြေလာသလိုပဲ.."

အောက်စီဂျင်ပြတ်နေတဲ့ လူတစ်လောက်လို လေကိုလုရှူရင်း ရယ်ကျဲကျဲလုပ်‌ပြနေတဲ့သူမကြောင့် သူနဲနဲတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

နေပါဦး အခုငါကမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စကားတွေ စီကာပတ်ကုံးပြောပြီး စိတ်ပူပေးနေမိတာလား။
သေချာတာက ဒါငါ့ပုံစံမဟုတ်ဘူး။

Author #ဆောင်းငွေ့ဝေ

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

မန္တလေးကို လည်လည်သွားကြမယ်

စာပြန်မစစ်အားလို့ အမှားပါရင်သည်းခံပေးပါနော်